SARI-SARING SINENG PINOY

Kagat Ng Dilim

Ang hinulmang sindak sa  Kagat Ng Dilim (Hernando's Hideaway, Fuji-Keyser Mercantile at National Commission for Culture & the Arts) ay mas nakakatakot kaysa kalakhan ng sineng horror sa Pilipinas. Tumitingkad ang hilakbot at pangamba dahil sa malalim na pagbabanghay ng katauhan ng mga karakter at sa masinop na rendisyong sinematiko ng mga pangyayari at eksena. Namumukod tangi sa ganitong mga uri ng horror ang maikling pelikula ni Cesar Hernando sa dahan-dahan nitong rebelasyon sa paglalatag sa historidad ng aswang bilang lunan ng panlipunang tunggalian sa gitna ng kalakarang piyudal at kapitalistang kaayusan noong dekada 50, at sa paglaganap ng kilusang Huk na iniluwal ng malalang suliraning pang-agraryo. Sa panahong ito tumibay ang kontrol ng mga dayuhan sa ekonomiya ng bansa. Kaugnay nito, matalinong naipakita ng pelikula ang pagkalusaw ng kapatiran bunsod ng takot dala ng di maipaliwanag na dahilan sa likod ng biglang pagkamatay ni Ka Andres (Yul Servo). Sa simula pa lamang, itinatag na ng Kagat Ng Dilim ang tukod ng balintunang nais bigyang-pansin ng pelikula. Binibigyang-diin ni Ka Serafin (Piolo Pascual) ang pananagutan ng bawat isa sa kilusan upang patuloy na itaguyod ang adhikain ng samahan. Sa ganitong paniniwala ipinapasok ng pelikula ang isang matingkad na kabalintunaan kung saan higit na mahalagang ipagpatuloy ang pakikipaglaban at balewalain ang walang habas na paninindak ng aswang.

Mamamalas ang pinatalas na teknikal na kakayanan ni Hernando sa pagiging pulido ng Kagat Ng Dilim sa aspeto ng sinematograpiya at disenyo ng produksiyon. Malinaw na naglatag ang pelikula ng may ilan ring antas ng pagbibigay-kahulugan, kaya't naaangkop na ihain ang Kagat Ng Dilim bilang tekstong makakasangkapan sa pagsasanay sa pagbabasa mula sa iba't-ibang kaparaanan ng pagbibigay hugis sa kaalaman at pagtatagni-tagni ng konteksto. Isang malaking ambag ng pagkakalikha sa Kagat Ng Dilim ang epektibong panggigiit nito ng partikular na kakaniyahan at angking ekonomiya ng maikling pelikula bilang natatanging porma ng sining. Napatanyag sa Kagat Ng Dilim ang kaangkupan ng pormang ito sa pagdadalumat sa gitna ng kasalatan, ang posibilidad ng masinop na pagkukuwento sa maimis na pagkakatahi ng salita at imahe. Walang partida o palugit sa pag-aaksaya ng oras ang lumilikha ng maikling pelikula. Idinidikta ng porma na maihatid ang punto ng manlilikha sa pinakamatipid ngunit makasining pa ring paraan. Sa partikular na kaso ng halos 15 minuto ng Kagat Ng Dilim, malinaw na tinutugis ang sinematograpiya bilang teknolohiyang kasangkot sa pagtatakda ng hangganan ng ating nakikita. Kung ano ang magiging hayag at kung ano ang mananatiling kubli, di naaaninag o pinabulaanan. Sa paglalaro ng biswal at pandinig na elemento, napahagingan ni Hernando ang samut-saring implikasyong lingguwistiko ng pangunahing dalumat ng pelikula. Dala na rin ng simbolikong pagkalas ng karakter ni Pascual sa estrukturang nagpapataw ng kolonisadong banghay at iskemang mapaniil, masasabing mas malaya na siyang magpataw ng sariling interpretasyon sa kanyang naranasan at mas may posibilidad na sanang mapatinis ang kakayanang maghulma ng sariling kaakuhan.

Dulang Pampelikula At Direksiyon: Cesar Hernando
Sinematograpiya: Rody Lacap
Musika: Lorrie Ilustre At Malek Lopez
Editing: Jess Navarro
Disenyo: Danny Red
Produksiyon: Hernando's Hideaway, Fuji-Keyser Mercantile At National Commission for Culture & the Arts
Release Date: May 30, 2006