Ang Karnal ni direktor Marilou Diaz Abaya (Cine Suerte, Inc.,1983) ay hango sa isang maikling kuwentong halaw sa Mr. & Ms. Magazine at akda ni Teresita Anover-Rodriguez. Nagsimula ang Karnal sa pagdating ng mag-asawang Narsing (Phillip Salvador) at Puring (Cecille Castillo) sa bayan ng Mulawin, isang simple at maliit na bayang nasasaklawan ng malawak na bukirin. Nagbalik si Narsing sa kanyang pamilya at nang ipakilala nito si Puring sa kanyang amang si Gusting (Vic Silayan) ang naging tanging reaksiyon nito ay ang malaking pagkakahawig ng manugang sa kanyang yumaong maybahay na kumitil sa sariling buhay dala ng labis na kahihiyan matapos ilantad ng asawa sa buong bayan ang pagtataksil at pakiki-apid nito sa ibang lalaki. Habang nagtatarabaho si Narsing sa kapitolyo, madalas maiwanang nag-iisa si Puring sa bahay habang unti-unting binabalikan si Gusting ng alaala ng kanyang yumaong asawa. May isang pagkakataong pinasuot nito kay Puring ang damit ng kanayang asawa, nabighani sa nakita at nagtangkang pagsamantalahan ang manugang ngunit napigilan nang makita ng anak na si Doray (Grace Amilbangsa). Naging biktima ang kanyang asawa, anak na babae at manugang ng pagka-dominante ni Gusting kung saan binantayan nito ang bawat kilos ni Puring. Sa wari nito ay tila siya bilanggo kung kaya't nagsimula siyang lumabas ng bahay at nakipagkaibigan sa mga taga-Mulawin na wala naman kahit kaunting simpatiya sa kanya. Natagpuan ni Puring kay Gorio (Joel Torre), isang pipi at bingi ang isang tunay na makakaunawa sa kanyang kalagayan. Naramdaman nito ang pangangailangang emosyonal na hindi maibigay ni Narsing. Nang abutin ng dilim si Puring sa kubo ni Gorio ay kinaladkad ito ni Gusting at ipinamuka nito sa nak ang hantarang pagtataksil sa kanya ng asawa. Ngunit hindi tulad ng inaasahan ng ama ang naging reaksiyon ni Narsing sa mga pangyayari kundi sa lahat ng kahayupang sinapit nilang lahat sa kamay ni Gusting. Nagkasunud-sunod ang mga nangyaring kamalasan at nakakakilabot na mga insidente. Matapos mapatay ni Narsing ang ama, ang kanyang pagpapakamatay sa bilangguan at ang paglilibing ng buhay ni Puring sa kanyang sanggol na ayon sa taumbayan ay anak ng demonyo, naghiwalay ng landas ang natitirang miyembro ng pamilya. Nagbalik si Puring sa siyudad at sa mga dating gawain nito, samantalang binalkikan ni Doray si Jose, ang kanyang tunay na minamahal kung saan pinalad siyang magkaroon ng isang anak na babae (Charito Solis) na siyang nagkuwento ng dula at naghayag ng mga pangyayari sa buhay ng kanyang mga kaanak sa Mulawin.
Ang lahat ng ito ay matagumpay na naipakita ni direktor Marilou Diaz Abaya at ng kanyang manunulat na si Ricardo Lee. Mahusay ang aspetong teknikal ng Karnal. Mula sa masining na sinematograpiya ni Manolo Abaya at ang kapuri-puring disenyong pamproduksiyon ni Fiel Zabat. Samantalang malaki ang naitulong ng musika ni Ryan Cayabyab upang ipadama ang damdamin ng bawat eksena. Gayundin ang hindi matatawarang edting ni Marc Tarnate. Ngunit maliit na bahagi lamang ito ng kabuuan ng pelikula. Higit na nararapat bigyang pansin ang pagganap ng mga aktor sa Karnal. Sa pangunguna ni Phillip Salvador bilang Narsing sa isa sa kanyang pinakasensitibong papel na ginampanan sa kanyang buong karera bilang aktor. Napakahusay ni Phillip sa tagpong humihingi siya ng tawad sa puntod ng amang kanyang pinaslang. Pinaghalong poot at pagkamuhi sa sarili ang kanyang ipinadama sa eksena. Hindi naman nagkamali ang mga kritiko nang bigyang puri nila si Cecille Castillo sa Cain At Abel (1982) ni Lino Brocka na muling pinatunayang malalampasan pa ang talinong ipinamalas sa naunang pelikula. Sa tulong ng kanyang direktor ay higit na pinagtibay ni Cecille ang kanyang pagganap bilang Puring na siyang sentro ng Karnal. Mababanaag sa kanyang maamong mukha ang nararamdaman habang tahimik na inoobserbahan ang mga tao sa kanyang paligid. Patunay ito nga kanyang angking kahusayan sa pag-arte. Nariyan din ang mahusay na suportang ipinamalas nina Grace Amilbangsa sa papel ni Doray at Joel Torre bilang Gorio. Ngunit hindi matatawaran ang pagganap ni Charito Solis na kung tutuusin ay siya lamang tagapagsalaysay ng kuwento. Ating naramdaman sa kanyang boses ang pangamba habang nagkukuwento ng pangyayaring may mapait na hangganan, ang takot sa bawat pagkakataong binabanggit si Gusting at awa sa pinagdaanan nina Narsing, Puring at Doray. Sa bahaging ito naging lubos ang kahusayan ni Charito Solis. Malaking bahagi ang kanyang karakter ng naratibo. Hindi mabubuo at magiging kapani-paniwala ang mga kaganapan sa Mulawin kung wala ang tagapagsalaysay. Sa lahat ng aspetong ito isang tunay na klasiko ng pelikulang Pilipino ang Karnal.
Direksiyon: Marilou Diaz Abaya
Dulang Pampelikula: Ricardo Lee
Sinematograpiya: Manolo Abaya
Musika: Ryan Cayabyab
Editing: Marc Tarnate
Disenyo: Fiel Zabat
Produksiyon: Cine Suerte, Inc.
Maaring mabili ang DVD ng Karnal dito.
Ang lahat ng ito ay matagumpay na naipakita ni direktor Marilou Diaz Abaya at ng kanyang manunulat na si Ricardo Lee. Mahusay ang aspetong teknikal ng Karnal. Mula sa masining na sinematograpiya ni Manolo Abaya at ang kapuri-puring disenyong pamproduksiyon ni Fiel Zabat. Samantalang malaki ang naitulong ng musika ni Ryan Cayabyab upang ipadama ang damdamin ng bawat eksena. Gayundin ang hindi matatawarang edting ni Marc Tarnate. Ngunit maliit na bahagi lamang ito ng kabuuan ng pelikula. Higit na nararapat bigyang pansin ang pagganap ng mga aktor sa Karnal. Sa pangunguna ni Phillip Salvador bilang Narsing sa isa sa kanyang pinakasensitibong papel na ginampanan sa kanyang buong karera bilang aktor. Napakahusay ni Phillip sa tagpong humihingi siya ng tawad sa puntod ng amang kanyang pinaslang. Pinaghalong poot at pagkamuhi sa sarili ang kanyang ipinadama sa eksena. Hindi naman nagkamali ang mga kritiko nang bigyang puri nila si Cecille Castillo sa Cain At Abel (1982) ni Lino Brocka na muling pinatunayang malalampasan pa ang talinong ipinamalas sa naunang pelikula. Sa tulong ng kanyang direktor ay higit na pinagtibay ni Cecille ang kanyang pagganap bilang Puring na siyang sentro ng Karnal. Mababanaag sa kanyang maamong mukha ang nararamdaman habang tahimik na inoobserbahan ang mga tao sa kanyang paligid. Patunay ito nga kanyang angking kahusayan sa pag-arte. Nariyan din ang mahusay na suportang ipinamalas nina Grace Amilbangsa sa papel ni Doray at Joel Torre bilang Gorio. Ngunit hindi matatawaran ang pagganap ni Charito Solis na kung tutuusin ay siya lamang tagapagsalaysay ng kuwento. Ating naramdaman sa kanyang boses ang pangamba habang nagkukuwento ng pangyayaring may mapait na hangganan, ang takot sa bawat pagkakataong binabanggit si Gusting at awa sa pinagdaanan nina Narsing, Puring at Doray. Sa bahaging ito naging lubos ang kahusayan ni Charito Solis. Malaking bahagi ang kanyang karakter ng naratibo. Hindi mabubuo at magiging kapani-paniwala ang mga kaganapan sa Mulawin kung wala ang tagapagsalaysay. Sa lahat ng aspetong ito isang tunay na klasiko ng pelikulang Pilipino ang Karnal.
Direksiyon: Marilou Diaz Abaya
Dulang Pampelikula: Ricardo Lee
Sinematograpiya: Manolo Abaya
Musika: Ryan Cayabyab
Editing: Marc Tarnate
Disenyo: Fiel Zabat
Produksiyon: Cine Suerte, Inc.
Maaring mabili ang DVD ng Karnal dito.
9:40 AM
I've just recently seen this film and what I can say is that it's 1/3 great movie, the rest of it is one big mess. The movie is way overlong and anti-climactic.
4:10 PM
it's probably Marilou's best. i liked it more than Brutal & Moral. Cecille Castillo deserved to win the URIAN that year. her luminous performance is much, much better than Vilma Santos' in Broken Marriage...
7:56 AM
My favorite Marilou is Moral. I haven't seen Brutal though.
My problem with Karnal is that it's like the Energizer bunny, it just goes on and on and on, he he he....But technically it's a very good film -- excellent cinematography. :-)
12:15 PM
Moral is great... even better than Brutal when it comes to narrative but it's the originality and daringness of Karnal that makes it tops in my list. thanks Ronald!
6:59 PM
i got bored sa movie na ito kaya di ko itinuloy na tapusin...maganda ang ending nito